آسمان همان هوای آبيست.

در آسمان ِ خيال بال گشودم.
پر کشيدم تا بر ِ سيب.
تا پيش نارون.
گفتم آري بايد گريست.
بايد تا عمق جان دويد.
بايد اشک شد.
غلطيد.
چکيد.
بايد رود شد.
جاري.
دريا.
بيکران. آبي. مطمئن.
من دريا شده ام.
اقيانوس.
بايد تا پا داري بدوي!
آنگاه شايد تو هم هوا شوي.
لازم براي زيستن
و زندگي کردن.
در کنار هم آبيم و هوا.
آسمانيم. آسمان.
بيا با هم باشيم تا ابد.

آسمـان همان
هواي آبيست.
6/3/80

/ 2 نظر / 10 بازدید
سعیدی راد

سلام دوست عزیز! ‌من مدير بخش نويسندگی هستم. نام شما به فهرست نويسندگی اضافه شد. سبز باشيد و سربلند!

اردلان

سلام.....به من و حرفهاي دل تنگ منهم سري بزن.......منتظرت هستم........