حسبی الله


صحرا از گامهايش فرار کرد

باد در دستانش پيچيد

خورشيد سر به زير انداخت.....

 

نشست

چشم از خاک برداشت

                   به آسمان نگاه کرد

-         يا علي مددي!

 

خاک نرم شد.

باد ايستاد

خورشيد درخشيد...

                  

دُري از چشم رامتين افتاد روي خاک.

مشت مشت خاک را کنار زد

 

يک...دو...چهارده...هزار و هفتصد.

 

          با هر مشت هزارن دُر

                                      و هزاران بوي ياس

                                         ريخت روي خاک

 

قبر را کند-

                   ديواره اش را هم زد.

سنگ را گذاشت

          بوي ياس و دُرها را دفن کرد.

 

□□□

 

شهر غرق ِ غفلتِ خواب

          پسران تابوت را گرفتند – از عقب و فرشتگان از جلو –

راه افتادند در صحرا......

          تابوت بوي ياس را شنيد، دُرها را ديد

                   به بوي ياس سجده کرد و زمين را بوسيد

 

خاک کنده شد

رسيدند به قبر.

 

□□□

 

يک ... دو ...چهارده ...هزار و چهارصد....سه هزار و صد

روزها گذشت

                   هنوز خاک انباشته از دُر است.

           - همان دُر افتاده از چشم رامتين در وقت کندن قبر! -

 

هنوز بوي ياس مي آيد

                    - بوي ياسي که از کوچه پس کوچه هاي محله ي بني هاشم تا صحرا کشيده شده. -

 

از مدينه تا نجف بوي ياس مي آيد.

 

ياس 12/11/82

 

توضيح: ميگويند هزار و هفتصد سال قبل از علي،

رامتين ِ نبي،

روز ذبح اسمَعيل ، - قبل از ابراهيم و ذبح اسمَعيل-

قبر علي را کند.....

يعني عيد قربان ِ سه هزار و صد سال قبل!



چهارشنبه ٦ اسفند ۱۳۸٢ساعت ٢:۱٤ ‎ق.ظ |


Design By : Night Skin