حسبی الله


دل زده شده ام

از  - تو -

از  - شعر -

از  - تمام بودنم -

         و از تمام ِ دروغهایی

                        که به تو گفتم

                            به خود گفتم

                            به همه گفتم

 

دل زده شده ام

 از اینکه چرا هنوز

                        خود را باور نکرده ام.....

            چرا هنوز راهی برای زندگی نیاموخته ام

                                    و استاد فلسفه ام

                                                            چرا

                                                            هرگز دست مرا نگرفته....

 

                        همانجا که اسم من تمام میشود

                        سیب آغاز میشود وُ فلسفه به نیمه میرسد

            من محتاج دَ سـ تهای گرم استادم

                                    تا مرا نگه دارد

   نه به حجم برگهایم

   بلکه

   به افکار ِ آشفته ام

.....

به گمانم دردم همه ی دروغهای

                                    عالم است.

 

 

- آنجور که حرف زده ام                 شاید زندگی نکرده ام -

.............. من خود را گناهکار ترین دروغگوی عالم میدانم

کسی که آواز دیوانگی سر داد وُ عاقلتر از یک کودک بود!

 *

 *

 *

...به گمانم من اشـ تِـ باه کرده ام

 از امروز می روم به درون خود

شاید تا ابد قهر کنم

-          با خودم –

و یا شاید ساعتی نشده

آینه را ببوسم!

 

می خواهم به مجازاتِ

                عاقل بودن

            خود را از ریشه ببرم....

                        و بروم وُ بخوابم در قبر

بدون ِ اینکه کسی مرا از گناهانم بشوید

                        و یا حتی شکالات پیچم کند

دفنی بی ضیافت.... عین دفن جوانه ی یاسی که در بهار

به قلمه از درختِ همسایه گرفته اند....

 

همه ی ضیافتِ مرگم همین دفن ِ آرامم است.

با این حال یادتان نرود که هر شب مرا با غزلی از حافظ یاد کنید

تا سیبهای ِ جاری ِ شعرتان برسد به ریشه های

نَـ دَ وا نـ دِ ی ِ من!... همین!

یاس : 24/10/82

 



سه‌شنبه ٧ بهمن ۱۳۸٢ساعت ۱٢:٥٠ ‎ق.ظ |


Design By : Night Skin