حسبی الله


آن هنگام که خداي آسمان را آفريد.
من به نظاره نشسته بودم.
آسمان را آبي کرد.
رنگ احساس من!
آنرا فراخ ساخت.
اندازه قلب من!
آسمان را تنها کرد.
مثل من!

و اسمم را آسمان نهاد....
اما من برافروختم و دويدم.
و خداي نام مرا باد نهاد!
آسمان ساکن بود و من در تلاطم.
يادم ميآيد که صبح بود.
پس خداي مرا باد صبحگاهي ناميد.
و من شدم:
صبــــــــــــــــــــا.....
17/10/81


پنجشنبه ۱٩ دی ۱۳۸۱ساعت ٦:٢٠ ‎ب.ظ |


Design By : Night Skin