حسبی الله


 سلام

          دلتنگتم!

            خیلی!

             نه زیاد....

                زیاد کمه

کاش بیشتر محلم میدادی!

اصلا حواست به من نیست!

                  حواسم تویی!

               پس حواست کو؟

                                  به یاد گل یاس کوچک هم باش

                              شاید این گل خسته

                                                       زیر سایه ی

                                                                       شعر

                                                                             تو

                                                                   جان گیرد!

 

 



سه‌شنبه ۳۱ تیر ۱۳۸٢ساعت ۳:۳٠ ‎ق.ظ |

حسبی الله


ماهی که قدش به سرو می ماند راست*

آن روز برای داد خواهی برخاست

افسوس شکست پهلوی نازک او

ماهی که جهان به عشق او پا برجاست.


- با تشکر از تصيح برادر خوب و ارجمندم آقای سعيدی راد.

* وامی از دوبيتی های حافظ شيرازی.

 



دوشنبه ٢۳ تیر ۱۳۸٢ساعت ٢:۱۱ ‎ق.ظ |

حسبی الله


گلی تکيده ام

                در گلدان عشق تو

نگاهت کجا همچون من گلی را می بيند؟



سه‌شنبه ۱٧ تیر ۱۳۸٢ساعت ٩:٠٢ ‎ق.ظ |

حسبی الله


مردم اين زمانه به نگاه خود
         دلي را شاد نميکنند
زمانه زمانه ي غزيبيست
    مردم اين زمانه
     حتي صداي لبخند تو را
                     نميشنوند
مردم اين زمانه
     با صداي بلند داد ميزنند:
                   "من عاشقم!"
مردم اين زمانه ننگ را رنگ ميکنند
      و جاي عشق آنرا مي فروشند

مردم زمانه ي من
              غريبند
            با دل من آشنا نيستند
مردم اين زمانه
   روح را آتش مي زنند
     جسم را مي پرستند
       فرياد را دوست دارند.
          و حتي دوست دارند
           به هر کس رسيدند
                      ناجوانمردانه بگويند: "دوستت دارم!"
                                                              و بروند.

مردم زمانه ي من!
            زبان عاشقان را نميفهمند.
مردم اين زمانه، عاشق را
           ديوانه صدا ميزنند.
   آه....
  در چه زمانه اي گير کرده ام
×
اما خوشحالم
             ديروز
                    وقتي که داشتم دفتر شعرم را
                                                            ورق ميزدم
يکي از همان مردم
               فرياد زد
                         هاي ديوانـــه!


سه‌شنبه ۱٠ تیر ۱۳۸٢ساعت ٧:٠٠ ‎ب.ظ |

حسبی الله


نگاهم را ميجويم در تمناي بوسه هاي تو....
و صدايم را بر پهنه ي آسمان رها ميکنم......
و نام تو را از انحناي تار پنجم ِ سه تارم مينوازم....
لبهايم را در حسرت اصوات نام تو ميگشايم
تا بلکه بتوانم تو را
يکبار صدا زنم.....
و صدايم آنقدر بلند باشد که:
به گوش تو برسد.

و آنگاه به چشمهاي عاشقت خيره شوم و :
با تمام رگهاي احساس فرياد بزنم :
دوستت دارم! عزيز......

گوشهايم هميشه از اصوات تو پر است
که هر صبح و ظهر و شام
بر در گوشم زمزمه ميکني....
دوستت دارم! ياس.
و من گونه هايم از شرم اين همه عشق
گل مي اندازد به دامانم
و من آن گل را از دامانم ميچينم و :
تاجي ميکنم و ميگذارم بر سرم
تا همه مردم بدانند که تو!
نام مرا صدا ميزني....

اما

هنوز من
حتي يک بــــــــار
هم نتوانسته ام فرياد بزنم
عزيز! دوستت دارم.....
و حتي نتوانسته ام که
وقتي سرت را مي آوري تا گوشم....
زمزمه کنم که:
دوستت دارم....عزيز!

نميدانم!
چقدر من....
چقدر من.....!
چقدر يک آدم ميتواند که بد باشد؟
و من بدترينم
و تو که خود همه ي آدمها از آنت هستند
چقدر خوبي!
چقدر همه ي خوبيها هستي!!!
و چقدر خوبي آفريدي.........

گوشت را بيار...
ميخواهم در گوشت يک زمزمه بکنم
گوشت را بيار جلوتر!
بگذار که حرف دلم را به تو بزنم!
گوشت را بيار.....
ميخواهم زمزمه کنم :
دوستت دارم! عزيز.
25/3/82

دوشنبه ٢ تیر ۱۳۸٢ساعت ۱:۱٢ ‎ق.ظ |


Design By : Night Skin