حسبی الله


چه ميشد اگر خانه ي ما هم باغي داشت؟

                        يعني سهم من از زمين ِ خدا يک وجب باغ نیست؟

                                                              يک گاز از طبيعت؟

                                                    يک نفس آسمان آبي؟

                          يا حتي... يک مشت آب ِ شور ِ دريا؟

 

من دلم براي طبيعتِ درخت تنگ است.

براي طبيعتِ خود جوش..

            برای طبيعتِ گسترده

                                    که دست، تنها سوي خدا دراز کرده

                                    و هميشه موهايش را

                                                            به دست باد ..... مي سپارد

                                                            به يادگار لاي کتابِ بچه ها....

 

دل من یک چتر سبز مي خواهد.

يعني به اندازه ي يک درخت هم

                                    همان يک وجب باغ

                        از زمينِ خدا سهم ندارم؟

 

مي خواهم بنشينم زير سايه درخت و هِي

                                                                        تو راتصور کنم                                                                                                      هِي از شاخه هاي درخت توت بچينيم و

                                                                        هِي سيب و

                                                                              هِي انار

                        هِي از درخت بالا بروم 

                                    خورشيد را ببوسم و

                                                برايش ستاره بفرستم و هِــــي............دريغ از درختِ من!

 

- اما نميشود! -

 

 من دلم هِي سيب ميخواهد و توت و انار و

                                       هِي خورشيد و ستاره

***

پنجره ي رو به دیوارِ  اتاقم را باز ميکنم

(سهم من از طبیعت

 همین یک وجب پنجره است

 که گاه گاهی

 ماه را قاب میگیرد)

امشب ولی هِي ماه را تصور ميکنم  که از پله های خیالم بالا می رود

امشب هی  تخيلم بالا ميرود و

                                    قد مي کشد .

تخيلم درخت ميشود.....

حالا هم کنج  اتاقِ تنهايي ام

                                                                        نشسته ام و هی سيب گاز ميزنم.



پنجشنبه ۱٦ بهمن ۱۳۸٢ساعت ۱:۳٦ ‎ق.ظ |

حسبی الله


دل زده شده ام

از  - تو -

از  - شعر -

از  - تمام بودنم -

         و از تمام ِ دروغهایی

                        که به تو گفتم

                            به خود گفتم

                            به همه گفتم

 

دل زده شده ام

 از اینکه چرا هنوز

                        خود را باور نکرده ام.....

            چرا هنوز راهی برای زندگی نیاموخته ام

                                    و استاد فلسفه ام

                                                            چرا

                                                            هرگز دست مرا نگرفته....

 

                        همانجا که اسم من تمام میشود

                        سیب آغاز میشود وُ فلسفه به نیمه میرسد

            من محتاج دَ سـ تهای گرم استادم

                                    تا مرا نگه دارد

   نه به حجم برگهایم

   بلکه

   به افکار ِ آشفته ام

.....

به گمانم دردم همه ی دروغهای

                                    عالم است.

 

 

- آنجور که حرف زده ام                 شاید زندگی نکرده ام -

.............. من خود را گناهکار ترین دروغگوی عالم میدانم

کسی که آواز دیوانگی سر داد وُ عاقلتر از یک کودک بود!

 *

 *

 *

...به گمانم من اشـ تِـ باه کرده ام

 از امروز می روم به درون خود

شاید تا ابد قهر کنم

-          با خودم –

و یا شاید ساعتی نشده

آینه را ببوسم!

 

می خواهم به مجازاتِ

                عاقل بودن

            خود را از ریشه ببرم....

                        و بروم وُ بخوابم در قبر

بدون ِ اینکه کسی مرا از گناهانم بشوید

                        و یا حتی شکالات پیچم کند

دفنی بی ضیافت.... عین دفن جوانه ی یاسی که در بهار

به قلمه از درختِ همسایه گرفته اند....

 

همه ی ضیافتِ مرگم همین دفن ِ آرامم است.

با این حال یادتان نرود که هر شب مرا با غزلی از حافظ یاد کنید

تا سیبهای ِ جاری ِ شعرتان برسد به ریشه های

نَـ دَ وا نـ دِ ی ِ من!... همین!

یاس : 24/10/82

 



سه‌شنبه ٧ بهمن ۱۳۸٢ساعت ۱٢:٥٠ ‎ق.ظ |


Design By : Night Skin